Tο Τρίτο Συνέδριο

Posted on 16 February 2012 by Κωνσταντίνος Τσίμας

Φλεγόμενο κτίριο στο Λονδίνο, 2011

“What you end up remembering isn’t always the same as what you’ve witnessed.”
– Julian Barnes, The Sense of an Ending

Το 3ο Συνέδριο του Ινστιτούτου Επικοινωνίας για τα Social Media, με θεματικό τίτλο «Επιχειρήσεις και social media; πού θα πάει αυτή η σχέση;» πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012 στο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη, μπροστά σε εξαιρετικά πυκνό ακροατήριο.

Υπήρχε ταυτόχρονο live streaming του Συνεδρίου στο διαδίκτυο το οποίο, αν κρίνουμε από τον όγκο του σχολιασμού μέσω twitter (hashtag: #ioc3), παρακολουθούσε μεγάλος αριθμός χρηστών των social media. [Μπορείτε να (ξανα)δείτε με την ησυχία σας τα βίντεο των τριών ενοτήτων του Συνεδρίου στον ιστότοπο της υπηρεσίας ustream, ξεκινώντας εδώ ή να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Επικοινωνίας.]

Όπως συμβαίνει στα περισσότερα συνέδρια, ο παλμός και το ουσιαστικό ενδιαφέρον καταγράφηκαν κυρίως στις γνωριμίες, τις συζητήσεις, τα πηγαδάκια και το networking στους χρόνους των διαλειμμάτων, καθώς και στη συνεχή ροή σχολίων στο timeline του twitter. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ομιλίες, οι εισηγήσεις και οι παρουσιάσεις δεν ήταν ενδιαφέρουσες: απλά, για όσους παρακολουθούν σχετικά στενά το αντικείμενο (και ήταν τέτοιου είδους η πλειοψηφία του κοινού), τα περισσότερα απ’ όσα λέχθηκαν από μικροφώνου ήταν αναμενόμενα.

Η ποιότητα των ομιλητών (και αναφέρομαι στο επικοινωνιακό σκέλος κυρίως: στο κάτω-κάτω επρόκειτο για μια εκδήλωση του Ινστιτούτου Επικοινωνίας!), κατέγραψε δυσθεώρητο εύρος. Αν θυμηθούμε το χιλιοειπωμένο «μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις» θα μπορούσαμε να νοιώσουμε έως προσβεβλημένοι καθώς ομιλητές που θεωρητικά είχαν ενδιαφέροντα πράγματα να πουν κλειδώθηκαν σε μια τεχνοφοβική (;) ανάγνωση κειμένου η οποία λίγα βλέφαρα άφησε ανοικτά…

Από την άλλη, πολλοί ακροατές δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το δίλημμα του αν είναι πιο βαρετό να παρακολουθείς μια άχρωμη ανάγνωση εύστοχα επιλεγμένων (και μάλλον αυτονόητων) bullet points ή ν’ ακούς μια δήθεν άνετη αλλά εξαιρετικά απροετοίμαστη και άνευ ειρμού ομιλία, βασισμένη σ’ επαναλαμβανόμενους “πυροβολισμούς”…

Εκ των πραγμάτων, ξεχώρισαν οι ομιλητές εκείνοι που συνδύασαν καλύτερα την προβαλλόμενη εικόνα, την δική τους εικόνα ως κινούμενων ή ακίνητων υποκειμένων και, κυρίως, την ευκολία τους να προσαρμόσουν τα όσα είχαν προετοιμάσει στο ρυθμό και το πνεύμα μιας ζωντανής και ουσιαστικά interactive εκδήλωσης, πιάνοντας το σφυγμό του κοινού και του timeline και δείχνοντας τη δέουσα ευλυγισία. Αυτούς τους ευχαριστούμε ιδιαίτερα.

Επί της ουσίας: Οι επιχειρήσεις γνωρίζουν πλέον καλά ότι είναι υποχρεωμένες να ασχοληθούν με τα social media. Εξακολουθούν όμως, σε μεγάλο βαθμό, να φοβούνται τα social media (βλ. και τα πρακτικά του περυσινού αντίστοιχου Συνεδρίου του Ινστιτούτου).

Ο Δημήτρης Α. Μαύρος (MRB) ήταν στο σημείο αυτό σαφέστατος: τα social media είναι χαοτικά και είναι εξαιρετικά δύσκολο για τις επιχειρήσεις να τα διαχειριστούν. Αυτή η άποψη, η οποία παραμένει σε ισχύ, μας δίνει δύο πολύ ενδιαφέρουσες παραμέτρους για την αντίληψη και τις επιθυμίες των επιχειρήσεων. Και η μεν αίσθηση χαοτικότητας των social media ξεπερνιέται μάλλον γρήγορα άπαξ και τα στελέχη των επιχειρήσεων εντρυφήσουν στο αντικείμενο ως χρήστες. Ξαφνικά, όλα μπαίνουν στη θέση τους και το όλο «σκηνικό» makes perfect sense.

Το να συγκεράσουν όμως την προσωπική τους εμπειρία με την (δεδομένα περισσότερο απαιτητική) επιχειρηματική θεώρηση των πραγμάτων, προϋποθέτει σαφώς μεγαλύτερη προσπάθεια. Συνιστάται θερμά η χρήση ειδικών επαγγελματιών των social media.

Είναι βέβαιο ότι οι επιχειρήσεις που θα αντιληφθούν γρήγορα ότι τόσο οι παραδοσιακές προσεγγίσεις του εσωτερικού τους τμήματος marketing όσο και οι κλασικές παραδοχές εταιριών διαφήμισης ή επικοινωνίας από μόνες τους δεν επαρκούν για την προώθηση της βέλτιστης προσέγγισης στα social media, θα τα αξιοποιήσουν καλύτερα.

Οι ομιλητές της τελευταίας ενότητας του Συνεδρίου, λογικά της πλέον ενδιαφέρουσας για τις εταιρίες που ακόμη τηρούν «στάση αναμονής» ή βρίσκονται σε φάση τελικής διερεύνησης προτάσεων, προσπάθησαν να απαντήσουν στο χιουμοριστικά τοποθετημένο ερώτημα «τίνος είναι το παιδί;» (και την προσθήκη σ’ αυτό από τον Γ. Φλέσσα του «ποιός θα πάρει τη νύφη;»), προκρίνοντας την «συμμαχική» προσέγγιση διαφημιστών, marketing και επικοινωνιολόγων -παραδεχόμενοι στην ουσία ότι ο καθένας μόνος του μάλλον δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τα social media.

Αντί ερωτημάτων για όσα δεν καλύφθηκαν ή καλύφθηκαν πλημμελώς, ευχόμαστε το επόμενο Συνέδριο του Ινστιτούτου Επικοινωνίας να περιλαμβάνει επαρκή αριθμό εισηγήσεων και παρουσιάσεων για το συνεχώς μεταλασσόμενο κοινό των social media (τους χρήστες δηλαδή, καθώς και τις προσδοκίες, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητές τους), αλλά, εξίσου σημαντικό, για τις εξελίξεις της αγοράς που αφορούν εξειδικευμένες εταιρίες και συμβούλους social media.

Μέχρι τότε, οι έννοιες όπως curation, engagement και co-creation θα έχουν γίνει κοινό κτήμα και θα αναμένουν την ..ανάλυσή τους.

Τι είναι το SOPA και γιατί είναι σημαντικό;

Posted on 9 January 2012 by George Anagnostopoulos

Το Stop Online Piracy Act (SOPA) είναι ένα αμερικάνικο νομοσχέδιο το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ ξεκαθαρίζει το τοπίο σχετικά με το ποιός είναι υπεύθυνος για ό,τι αναρτούν οι χρήστες online.

Έτσι, βάζει το βάρος στις εταιρείες να ελέγχουν το τι ποστάρει ο κάθε χρήστης. Αυτό σημαίνει πως το Facebook, το YouTube, το Twitter και τα άλλα social media θα είναι αυτά που θα φέρουν το βάρος του ελέγχου ώστε οι χρήστες να μην αναρτούν πειρατικό περιεχόμενο. Και φυσικά θα πρέπει να κάνουν καλή δουλειά, αλλιώς θα κινδυνεύουν να χάσουν το site τους εξ΄ολοκλήρου, ακόμα κι αν αποτελείται κυρίως από νόμιμο περιεχόμενο.

Το TheNextWeb μας πληροροφεί πως υπάρχει ο σχετικός οδηγός SOPA for dummies (δύο σελίδες όλο κι όλο) για τη σημαντικότητα του νόμου και το πώς αυτός μπορεί να επηρεάσει τα social media, καθώς το κόστος επίβλεψης και φιλτραρίσματος του τι αναρτεί κάθε χρήστης θα είναι δυσβάσταχτο.

Φυσικά ο νόμος στηρίζεται από τα παραδοσιακά μέσα τα οποία υπό το πρόσχημα πως προσπαθούν να επανακτήσουν τον έλεγχο της πειρατείας, προσπαθούν να περιορίσουν τη δύναμη των social media ώστε να φέρουν τα ίδια κινηση στα websites τους και να έχουν διαφημιστικά έσοδα.

Τέτοιες προσπάθειες στο παρελθόν έχουν αποβεί άκαρπες και απ’ ότι φαίνεται ήδη το Google και το Facebook συνεργάζονται ώστε να μη γίνει ποτέ τo SOPA νόμος, καθώς θα αλλάξει πολύ το τοπίο.

Τα ευχάριστα νέα είναι πως παρόλο που το νομοσχέδιο είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα δομημένο και όχι ιδιαίτερα κατανοητό, οι χρήστες ξέρουν πολύ καλά πως πρέπει να αντιδράσουν.

Έτσι, όταν ο μεγαλύτερος domain name registrar, το Go Daddy, βγήκε δημοσίως και είπε πως θα στηρίξει αυτό το νόμο. Ήξερε πως δε θα το πάρουν πολύ θερμά οι χρήστες τους και ετσι η ανάρτηση είχε κλειστά τα σχόλια, κάτι που γενικώς δεν είναι ιδιαίτερα καλή τακτική. Συνήθως την εντολή για κλειστά σχόλια τη δίνει καποιος που δεν κατανοεί πλήρως το ότι οι χρήστες θα αρχίσουν να σχολιάζουν στα δικά τους sites.

Η αντίδραση φυσικά ήταν άμεση, καθώς άρχισαν οι πελάτες του Go Daddy να φεύγουν ομαδικώς.

Την πρώτη μέρα (Δευτέρα 19/12/11) έχασε 8.800 domains, τη δεύτερη έχασε 13.000 domains, την τρίτη έχασε 14.500 domains, την τέταρτη έχασε 15.000 domains και την πέμπτη έχασε 21.000 domains.

Μάταια προσπάθησε να πει μέσα στις επόμενες μέρες στους χρήστες του πως πλέον δεν υποστηρίζει το νόμο, γιατί το κακό είχε ήδη γίνει και ο ρυθμός με τον οποίο χάνει πελάτες παρέμεινε αυξητικός.

Αυτό είναι ίσως η αρχή καθώς έπεται και συνέχεια, αφού περισσότερες από 1.000 εταιρείες και οργανισμοί στηρίζουν το νομοσχέδιο, μεταξύ των οποίων πολλές οργανώσεις προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά και δημιουργοί / διακινητές όπως η Sony, η Universal, η Nintendo κ.ά.

Η λίστα περιλαμβάνει και πολλές εταιρείες ένδυσης και ομορφιάς όπως η Nike, η Ralph Lauren, η Revlon, η L’ Oreal. Αν τα πράγματα σοβαρέψουν με το νόμο, μην σας κάνει εντύπωση αν δούμε να διοργανώνονται μποϋκοτάζ εναντίον τους μέσα στο 2012.

Τι μας διδάσκει αυτό και τι σχέση έχει με την Ελλάδα;

Το Go Daddy είναι ένα από τα Internet darlings, με εκατομμύρια πελάτες ανά την υφήλιο. Αν μπορεί μια ανάρτησή τους να προκαλέσει μια τέτοια αντίδραση, να είστε πολύ προσεκτικοί για το τι υποστηρίζει η εταιρεία σας.

Bank Transfer Day

Posted on 8 November 2011 by George Anagnostopoulos

Με 86.000 άτομα να έχουν δηλώσει συμμετοχή, η Bank Transfer Day είναι ίσως η αρχή ενός ντόμινο στις σχέσεις που έχουν οι τράπεζες με τις πελάτες.

Τι είναι η Bank Transfer Day; Είναι μια ημέρα που κατά την οποία όσοι δηλώνουν συμμετοχή μεταφέρουν το λογαριασμό τους από μια μεγάλη τράπεζα σε μια μη κερδοσκοπική τράπεζα.

Ξεκίνησε από μια 27χρονη Αμερικανίδα ως event στο Facebook και μάζεψε πάρα πολύ κόσμο. Τώρα είναι σελίδα με 60.000 fans και συνεχίζει.

Το στόρυ της είναι πως ήθελε να αντιδράσει στη μηνιαία αμοιβή των $5 που έβαλε η Bank of America σε όσους έχουν χρεωστικές κάρτες. Πέτυχε το να αποσύρει η BoA το μέτρο πάρα πολύ σύντομα, αλλά παράλληλα πέτυχε και το πείσει πολλές χιλιάδες ανθρώπων να φύγουν από τις μεγάλες τράπεζες και να πάνε σε μικρές.

Αν νομίζετε ότι μείναμε απλά στο να δηλώσουν συμμετοχή κάνετε λάθος.

Η κίνηση έκανε 625.000 άτομα να ανοίξουν λογαριασμούς σε credit unions (μη κερδοσκοπικές τράπεζες) μέσα σε 4 εβδομάδες.

Ηθικό δίδαγμα: Αποφύγετε κινήσεις που μπορεί να εξαγριώσουν τους πελάτες σας. Ακόμα κι αν αυτές λειτουργούσαν στο παρελθόν.

Social media: Τι πρέπει να γνωρίζω

Posted on 22 September 2011 by Αλέξανδρος Φατσής

1) Τα social media ήρθαν για να μείνουν. Δεν πρόκειται για κάτι παροδικό. Είναι η νέα μορφή, το νέο εξελικτικό στάδιο του web. Web 2.0 αν σας λέει κάτι ο όρος. Το ότι και αυτά με την σειρά τους θα μετεξελιχθούν σε κάτι άλλο, είναι βέβαιο. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο, ούτε σε πέντε χρόνια. Και ακόμη και όταν συμβεί θα πρόκειται ακριβώς για μετεξέλιξη. Όχι για αντικατάσταση.

Η άνοδος του Facebook και του Twitter δεν έκανε τα υπόλοιπα site άχρηστα, απλώς τα διαφοροποίησε. Η ύπαρξη των smartphones, δεν κατήργησε την κινητή τηλεφωνία. Απλώς της έδωσε νέα χαρακτηριστικά. Αν και δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα είναι τα Web 3.0 ή 4.0, είναι βέβαιο θα στηρίζονται πάνω στα 1.0 και 2.0.

Τούτων λεχθέντων, προσεγγίστε τα ως μέρος της νέας πραγματικότητας. Προγραμματίστε με βάση όχι τους επόμενους έξι ή δώδεκα μήνες. Οραματιστείτε με βάση τα επόμενα πέντε χρόνια.

2) Όποιο και αν είναι το αντικείμενο σας, έχετε να κάνετε με ανθρώπους. Σε αυτούς τους ανθρώπους στηρίζεται η επιχείρηση σας. Τα social media σας επιτρέπουν να είστε σε συνεχή επαφή μαζί τους. Το πώς θα αξιοποιήσετε αυτό το κανάλι επικοινωνίας, εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς. Μπορείτε να το αφήσετε ανενεργό, μπορείτε να το αχρηστέψετε στέλνοντας συνεχώς διαφημιστικά μηνύματα ή μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να χτίσετε τις σχέσεις σας με το κοινό σας.

image by webtreats

Σε λίγα χρόνια, οι εταιρείες οι οποίες θα έχουν επενδύσει στην τρίτη επιλογή θα είναι και οι κυρίαρχες στον τομέα τους. Σταδιακά θα έχουν απορροφήσει το μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς καθώς και τους ανταγωνιστές τους. Εκεί που οι άλλες επιχειρήσεις θα προσπαθούν να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού με διαφημίσεις και φυλλάδια, εκείνες θα έχουν προ πολλού δημιουργήσει ένα τεράστιο δίκτυο επικοινωνίας με τους καταναλωτές δαπανώντας ελάχιστα.

3) Η εξυπηρέτηση των πελατών γίνεται πια και σε πραγματικό χρόνο. Ή τουλάχιστον αυτή είναι η απαίτηση μας ως καταναλωτές. Μπορεί όταν στέλνουμε ένα e-mail σε μια εταιρεία να περιμένουμε να μας απαντήσουν μέσα σε μία δύο ημέρες. Μπορεί αν ένας υπάλληλος δεν έχει μια πληροφορία, να δεχτούμε να μας τηλεφωνήσει την επομένη.

Όταν όμως ρωτάμε κάτι στον τοίχο μιας Facebook Page ή στο Twitter, περιμένουμε ότι η απάντηση θα είναι άμεση. Όχι σε μια δυο μέρες. Όχι αύριο. Ούτε καν απόψε! Τώρα! Social media σημαίνει Real Time Media. Ο πελάτης μας δεν είναι πια διατεθειμένος να περιμένει. Αν καθυστερήσουμε να του απαντήσουμε, θα παραπονεθεί. Και θα παραπονεθεί δημοσίως!

Η Nestle και η κρέμα

Posted on 7 July 2011 by George Anagnostopoulos

Μία είδηση έκανε χθες το γύρο πολλών τοίχων στο facebook και πολλών timelines στο twitter, σύμφωνα με την οποία η Nestle κάλεσε για την έκτακτη ανάκληση κάποιου προϊόντος της γιατί υπάρχει η πιθανότητα να περιέχει θρυμματισμένο γυαλί.

Η είδηση αναπαράχθηκε σαν φωτιά μεταξύ bloggers, tweeters, και facebook users, ειδικά δε μεταξύ μαμάδων.

Το κακό στην υπόθεση είναι πως η είδηση δεν αφορά την Ελλάδα και μεταπήδησε από τη Γαλλία.

Μια κρίση αμέσως δημιουργήθηκε.

Τα εργαλεία monitoring των απανταχού social media marketers άναψαν καθώς οι αναφορές για το όνομα ενός μεγάλου brand πήραν φωτιά. Οι μηχανισμοί μπήκαν σε εφαρμογή.

Ο μηχανισμός διαχείρισης της κρίσης από πίσω ήταν ήδη στημένος και αυτό φάνηκε στο πόσο γρήγορα η κρίση φούντωσε και πόσο γρήγορα έσβησε.

Με πάνω από 400 αναφορές μέσα 3 ώρες από χρήστες, οι οποίες υπολογίζεται πως μπορεί να έφτασαν μέχρι και σε 100.000 καταναλωτές σε χρόνο dt, τα εργαλεία social media monitoring έκαναν δουλειά.

Τα εργαλεία monitoring έπιασαν τις αναφορές, ζύγισαν τη βαρύτητα κάθε αναφοράς -που έδειχναν πως celebs με πολλούς followers όπως η Κατερίνας Ζαρίφη και η Ναταλίας Γερμανού αναδημοσίευσαν την είδηση μέσα στον πανικό τους- και έτσι μέσα στην κρίση αναγνωρίστηκαν οι μεγαλύτερες εστίες που έπρεπε να αντιμετωπιστούν πρώτες.

Οι χρήστες ενημερώθηκαν για ότι η είδηση αυτή δεν αφορά τα ελληνικά προϊόντα, και ένα μεγάλο ποσοστό των χρηστών που έμαθε για την ανάκληση είχε μέσα σε λίγη ώρα μάθει πως τα ελληνικά προϊόντα είναι ακίνδυνα.

Η Nestle φαίνεται να κάνει καλή δουλειά στη γρήγορη αντιμετώπιση μιας κρίσης και είναι ίσως από τα πρώτα καλά case studies που βλέπω στα social media να διαχειρίζεται τόσο καλά την κρίση.

Το ερώτημα όμως για όλους τους υπόλοιπους είναι: Έχετε τα εργαλεία; Έχετε ανθρώπους να τα παρακολουθούν 24/7 για να προλάβετε να πιάσετε μια κρίση μέσα στις πρώτες ώρες και να έχετε ένα πλαίσιο αντίδρασης;

Και για όσους δεν είναι ακόμα στα social media και νομίζουν πως αν μπούνε, μπορεί να φέρουν κρίση στο brand τους, θέλω να ρωτήσω: Πιστεύετε πως αν η Nestle δεν ήταν στα social media, θα μπορούσε να περιορίσει τη διασπορά της ψευδούς είδησης τόσο γρήγορα;

Τα social media της τηλεόρασης: To case του Mega TV

Posted on 31 May 2011 by Efi Loupakou

Όλα ξεκίνησαν την Κυριακή το βράδυ με τη μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, που ξεπέρασε πολλές προσδοκίες. Στο facebook, στο twitter, στα blogs τα σχόλια και τα μηνύματα έβαλαν φωτιά. Στα δελτία ειδήσεων όμως; Λίγα «ειδησεογραφικά» ολιγόλεπτα σχόλια με σύντομες καλύψεις χωρίς να αποδίδουν τον παλμό που υπήρχε στην στην πλατεία της Αθήνας.

Παράλληλα και συγχρονισμένα, έχουμε και την χαρακτηριστική δήλωση του κ. Πάγκαλου που ξεσηκώνει ακυρώνοντας τα social media, περιγράφοντας τους «αγανακτισμένους» ως «κινήματα χωρίς ιδεολογία και οργάνωση», προσθέτοντας ότι προσφέρουν «ενός είδους ανώδυνη, και αναποτελεσματική τελικά, εκτόνωση, που δεν ενδιαφέρει καν την πολιτική αυτή καθ’ εαυτήν».

Το θέμα όμως φούντωσε με τον τρόπο που το Mega Channel κάλυψε το θέμα, αλλά και το ότι ανέφερε ότι μαζεύτηκαν μόνο 30.000 άνθρωποι, όταν τα άλλα μέσα έδιναν τις εκτιμήσεις τους κάπου μεταξύ 60.0000 και 100.000 ανθρώπων.

Οι χρήστες τότε ξεκίνησαν να γράφουν στη fanpage του Mega απαξιωτικά σχόλια για τη μη εκτενή κάλυψη των συγκεντρώσεων.

Η συνέχεια δεν ήταν απρόβλεπτη: Τα σχόλια άρχισαν να γράφονται και μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα το wall της fanpage δεχόταν δεκάδες μηνύματα ακόμα και σε ώρες που η χώρα κοιμάται. Οι διαχειριστές ξεκίνησαν να σβήνουν σχόλια αλλά όσο έσβηναν, τόσα περισσότερα αρνητικά σχόλια εμφανίζονταν στον τοίχο του καναλιού (πολλά από αυτά αρκετά πετυχημένα).

Προσέξτε τώρα τα χρονολογικά γεγονότα:

Σήμερα το μεσημέρι εξαφανίστηκε το page του Mega. Δεν ξέραμε αν έπεσε ή αν το “έριξαν” οι διαχειριστές, αλλα άρχισε ένας νέος γύρος συζητήσεων στο Twitter για την ορθότητα ή μη μιας τέτοιας κίνησης από πλευράς διαχειριστών της σελίδας (αν το είχαν κάνει αυτοί) και φυσικά η απουσία μιας σοβαρής πολιτικής διαχείρισης κρίσης από πλευράς του Mega έγινε παραπάνω από αισθητή.

H σελίδα επανήλθε μετά από λίγες ώρες αναφέροντας πως η σελίδα κατέβηκε προσωρινά για να μην τη ρίξει το facebook οριστικά. Αλλά η αντίδραση των χρηστών ήταν και πάλι τεράστια και η ανάρτηση συγκέντρωσε πάνω από 2.000 παράπονα σε λίγες ώρες.

Στη συνέχεια λοιπόν, οι διαχειριστές, μη μπορώντας να βγάλουν άκρη με την κρίση, άρχισαν να διαγράψουν όλα τα posts του Σαββατοκύριακου κι έπειτα. Ως αποτέλεσμα είχε το να μείνει ένα post της Παρασκευής που ευχαριστούσε τους χρήστες για το ότι έφτασαν τους 100.000 fans.

Τι τό’θελαν;

Οι χρήστες δεν πρόσεξαν την ημερομηνία της ανάρτησης, θεώρησαν ότι πρόκειται για νεότερη ανάρτηση και ακολούθησαν μαζικά unlikes. Μέσα σε ελάχιστη ώρα, έγιναν 5.000 unlikes στη σελίδα, τα περισσότερα στην ελληνική Ιστορία στο facebook.

Αποκορύφωμα αποτελεί το γεγονός ότι αποφασίζουν ξαφνικά να αναρτούν – το ένα μετά το άλλο – videos από τις σύντομες τηλεοπτικές καλύψεις της συγκέντρωσης! Τα απαξιωτικά σχόλια άρχισαν να αυξάνονται σε απίστευτους ρυθμούς.

Μετά το απόγευμα χθες το page του Μega TV εξαφανίστηκε για άλλη μια φορά.

Αντίστοιχα αρνητικά σχόλια – αλλά σε μικρότερο βαθμό – είχαν ξεκινήσει να γράφονται και στο fan page του ΑΝΤ1, αλλά οι διαχειριστές της σελίδας πήραν έγκαιρα τα μέτρα τους, κλείνοντας το wall του page ώστε να μην έχουν τη δυνατότητα οι χρήστες να κάνουν δικές τους δημοσιεύσεις στη σελίδα. Όχι η καλύτερη κίνηση, αλλά κάποιες φορές αρκετή.

Μετά το μεσημέρι, το Mega αναγκάστηκε να αλλάξει τροπάριο και να δώσει πάρα πολύ χρόνο στους Αγανακτισμένους, για να καθησυχάσει τους τηλεθεατές του για την αντικειμενικότητά του. Στο Δελτίο Ειδήσεων τους αφιέρωσαν 20 λεπτά, καλέσαν κάποιους εκπροσώπους σε πάνελ σε μία εκπομπή και όλοι οι δημοσιογράφοι του καναλιού μιλήσανε με τα καλύτερα λόγια για το κίνημα.

Tα παραπάνω, δίνουν ένα τεράστιο μάθημα σε όσους θεωρούν ότι γνωρίζουν το χειρισμό στα social media. Για να είσαι εκεί, δεν αρκεί τα ξέρεις μόνο τα βασικά (που και αυτά μπορούν να οριστούν με ακρίβεια!)

Γιατί το brand σας δεν (πρέπει να) είναι στον έλεγχο σας

Posted on 24 September 2010 by George Anagnostopoulos

Ως πρόσφατα, ελέγχατε κεντρικά το τι λέγεται για το brand σας. Το δημιουργικό που ταιριάζει στο brand, τους ανθρώπους που συνδέονται με αυτό, το motto.

Στον πραγματικό κόσμο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Και θα πάρω σαν παράδειγμα μια παλιότερη διαφήμιση του Martini με τον George Clooney.

Δεν είναι όλοι οι καταναλωτές του Martini σαν τον George Clooney. Και αυτό στα social media φαίνεται. Η διαφήμιση δε λέει τίποτα στο κοινό. Δεν έχει τίποτα το αυθεντικό. Δείχνει μια κατάσταση όπου ο Clooney χρειάζεται να πάει με ένα Martini στο πάρτυ, αλλιώς δε θα μπει μέσα. Πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό το σενάριο;

Στα social media κάτι τέτοιο δε θα είχε επιτυχία. Ή για να το πούμε αλλιώς, για να έχει μια τέτοια καμπάνια επιτυχία στα social media θα έπρεπε να είναι λιγότερο φτιαχτή και πιο κοντά στον μέσο καταναλωτή.

Δε μπορείς να βασίσεις την καμπάνια σε ένα πρόσωπο με το οποίο ο καταναλωτής δεν έχει κάποια προσωπική σύνδεση και να περιμένεις να πετύχει. Το WOM δε λειτουργεί έτσι συνήθως.

Πρέπει να καταλάβεις ότι ο καταναλωτής είναι τελικά αυτός που έχει τον πλήρη έλεγχο του brand σου. Αυτός το διαμορφώνει. Το “No Martini, No Party” θα έπρεπε να δουλέψεις πιο σκληρά για να το περάσεις, πέρα από την ιδέα «θα βάλουμε τον George Clooney να τρώει πόρτα επειδή δεν έχει Martini».

Και το να έχει ο καταναλωτής τον έλεγχο του brand σου μπορεί να σου ταράζει τα νερά, αλλά τελικά είναι μια θετική αλλαγή. Αρκεί το προϊόν σου να είναι ποιοτικό!

Κορεσμός

Posted on 6 September 2010 by George Anagnostopoulos

Στην Ελλάδα ήμασταν πάντα κορεσμένοι mediaκά.

Μέχρι πρόσφατα είχαμε τη μεγαλύτερη αναλογία ελεύθερων τηλεοπτικών σταθμών (τοπικών και εθνικών) σε αναλογία με τον πληθυσμό της χώρας. Ομοίως για τα περιοδικά.

Κάτι αντίστοιχα συμβαίνει αυτή τη στιγμή και στα social media. Διαμορφώνεται το τοπίο.

Σαν καταναλωτής χρησιμοποιώ 100 brands τη μέρα. Μόνο και μόνο από τη στιγμή που ξυπνάω μέχρι που βγαίνω στο δρόμο, χρησιμοποιώ τα εξής: IKEA, Coco-mat, Πλαίσιο, Toyotomi, iPhone, Philips, LG, HP, Gillette, Davidoff, Armani, Mercedes.

Σίγουρα όλα αυτά με θέλουν σαν fan στο Facebook. Σίγουρα δε μπορώ να τα ακολουθήσω όλα.

Τα 2.8 εκατομμύρια των Ελλήνων χρηστών του Facebook θα κορεστούν κάποια στιγμή με τα brands και όσο καθυστερεί κάποιος να ξεκινήσει κάτι σωστά, τόσο το κάνει δύσκολο μετά για τον εαυτό του να κερδίσει το share of voice που νόμιζε ότι θα είχε, τόσο πιο πολλά θα πρέπει να ξοδέψει και τόσο πιο «βου» θα είναι το κοινό που θα πάρει.

Αυτή είναι η απάντηση στο «Θα κάνουμε social media, αλλά γιατί να κάνουμε τώρα;»

Infographic: Good or Evil

Posted on 25 August 2010 by George Anagnostopoulos

Το κάτωθι infographic κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες. Σκοπός του να μας αφυπνίσει σχετικά με τις πληροφορίες που μοιραζόμαστε εσκεμμένα ή άθελά μας με τη Google, την Apple, το Facebook.

Εκεί που το Facebook ήταν ο αποδιοπομπαίος τράγος για θέματα privacy, το Google φαίνεται να παίρνει την πρωτιά μετά την είδηση πως συνεργάζεται με την CIA πάνω στην εταιρεία Recorded Future που παρακολουθεί το web σε πραγματικό χρόνο για να προβλέψει το μέλλον (όχι παίζουμε).

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως ο κώδικας ηθικής του Google συνοψιζόταν μέχρι πρόσφατα στο ρητό “don’t be evil“. Πρόσφατα, η ατάκα αυτή έγινε “don’t be evil unless it’s good for the shareholders“. Και αυτό ίσως έχει να κάνει με το ότι η μετοχή της εταιρείας είχε πέσει κατά $150 από την αρχή του έτους και έπρεπε κάτι να κάνει η Διοίκηση.

Υπό αυτό το πρίσμα, ίσως να μην έπρεπε να μας κάνει εντύπωση η είδηση πως το Google συμφώνησε με τη Verizon να δίνουν προτεραιότητα σε κάποιες εφαρμογές στο Internet αντί σε άλλες, σπάζοντας έτσι το Net Neutrality, δηλαδή την ουδετερότητα στην ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα. (Αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη είδηση του 2010 και δυστυχώς επειδή τα αποτελέσματά της είναι μακροχρόνια και πολύπλοκα, η αντίδραση του κοινού ήταν μετριοπαθής.)

Κι αν όλα αυτά ακόμα δε σας κάνουν εντύπωση για τα δεδομένα που μοιραζόμαστε, αναλογιστείτε τα όσα είπε ο Eric Schmidt, CEO της Google:

«Ξέρουμε περίπου ποιός είσαι, περίπου που μένεις, περίπου ποιοί είναι οι φίλοι σου [...] Δε νομίζω ότι η κοινωνία καταλαβαίνει τι συμβαίνει όταν τα πάντα είναι διαθέσιμα, γνωστά και καταγεγγραμμένα [...] Κάθε νέος μια μέρα θα (πρέπει να) μπορεί να αλλάζει αυτόματα το όνομά του όταν ενηλικιωθεί για να αποποιηθεί τις νεανικές του κατεργαριές που έχουν αποθηκευτεί στα social media των φίλων του.»

Είπατε τίποτα;

Bill 2.0

Posted on 12 August 2010 by George Anagnostopoulos

Το γραμματοκιβώτιό μου είναι χρήσιμο για δύο λειτουργείες:

Για να λαμβάνω διαφημιστικά φυλλάδια και λογαριασμούς.

Και οι δύο αυτές μορφές επικοινωνίας είναι πολύ μακριά από τα δικά μου ιδανικά.

Τα διαφημιστικά φυλλάδια από κάθε λογής ντιλιβεράδικα, στεγνοκαθαριστήρια και τεντάδες είναι τις περισσότερες φορές άστοχα. Είτε πρόκειται για κατηγορία προϊόντος που δε βρίσκω ενδιαφέρουσα (π.χ. κινέζικο φαγητό, πλύσιμο φλοκάτης, τέντες) ή πρόκειται για κατηγορία προϊόντος για την οποία είμαι ήδη ευχαριστημένος με την παρούσα επιλογή μου και δεν θα αλλάξω μόνο και μόνο επειδή με στοχεύσανε μαζικά. Δηλαδή, εννιά φορές στις δέκα, κάποιος χαράμισε κάποια σεντς και λίγο δέντρο για την πάρτη μου.

Από την άλλη, οι λογαριασμοί καταφέρνουν κάθε φορά να με ξενερώνουν με την υπέρμετρη τυπικότητά τους:

Γιατί πρέπει να λαμβάνω ένα χάρτινο λογαριασμό;

Γιατί να πρέπει να εξαρτώμαι από το αν ο ταχυδρόμος μου πήρε άδεια τον Αύγουστο και καθυστέρησε να φέρει το φάκελο ή αν ο αντικαταστάτης του τον έχασε;

Γιατί να πρέπει κάθε μήνα να χρεώνεται κάποιος τα έξοδα εκτύπωσης και αποστολής ενός λογαριασμού όταν θα μπορούσε αυτό το κόστος του περίπου ενός ευρώ να μου το περάσει σαν έκπτωση ή να το κρατήσει σαν κέρδος του;

Γιατί εταιρείες που βάζουν στην υπογραφή τους το slogan “Think before you print” δεν εφαρμόζουν το ίδιο και στους λογαριασμούς που στέλνουν κατά εκατομμύρια κάθε μήνα;

Γιατί πρέπει ο κάθε γείτονάς μου να βλέπει από ποιές εταιρείες λαμβάνω λογαριασμούς;

Γιατί να μπορεί ο κάθε περαστικός να αρπάξει τις τραπεζικές μου καταστάσεις από το γραμματοκιβώτιο και να γνωρίζει το υπόλοιπο του λογαριασμού μου;

Γιατί πρέπει ο δικαστικός κλητήρας που θέλει να με ειδοποιήσει για ένα δικαστήριο στο οποίο απλά είμαι μάρτυρας να μου θυροκολλήσει την κλήση στην εξώπορτα της πολυκατοικίας επί 15 μέρες και να αναρωτιέται ο καθένας γιατί «τραβιέμαι στα δικαστήρια»;

Γιατί πρέπει να μένω σταθερά σε μία διεύθυνση όπου έρχονται οι λογαριασμοί και όχι να είμαι έξι μήνες στην πόλη, πέντε μήνες στο εξοχικό και ένα μήνα σε διακοπές;

Και αυτά τα “γιατί” με πάνε στο επόμενο ερώτημά μου: Πόσο σχετική τελικά είναι η ταχυδρομική διεύθυνση μου με το να επικοινωνήσει κάποιος μαζί μου όταν μπορεί να μου στείλει email;

Γιατί να μη λαμβάνω τα πάντα με email και να έχω σε χαρτί μόνο όσα επιλέξω εγώ;

Έλεγχος στη μπλογκόσφαιρα;

Posted on 10 August 2010 by George Anagnostopoulos

Αίσθηση προκάλεσε και πάλι στη μπλογκόσφαιρα ένα άρθρο της Ελευθεροτυπίας περί νομοσχεδίου που προβλέπει τον έλεγχο των blogs.

Η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία φαίνεται πως δεν έχει κανένα πρόβλημα να διασυρθεί διεθνώς προκειμένου να προστατεύσει τα μεγάλα συμφέροντα, αυτά δηλαδή που φοβούνται περισσότερο τις ανώνυμες αποκαλύψεις.

Έτσι, για μια ακόμη φορά, η Ελλάδα φλερτάρει με την ιδέα του να αποκτήσει για παρέα την Κίνα και τη Σαουδική Αραβία στη λίστα, πράγμα περίεργο αν αναλογιστεί κανείς πως ο πρωθυπουργός της χώρας πρόσκειται μάλλον περισσότερο στην αμερικάνικη και στη σουηδική κουλτούρα, χώρες όπου η ελευθερία του λόγου είναι θεμελιωμένο δικαίωμα. Και ήδη έχει δείξει να είναι ίσως ο πιο ανοικτός πολιτικός σε bloggers.

Σύμφωνα με μια ανάρτηση του Βασίλη, τα δικαστήρια θεωρούν πως ο νόμος περί Τύπου δεν εφαρμόζεται στα blogs. Πόσω μάλλον τα ανώνυμα blogs. Σίγουρα όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε το ότι είναι επικίνδυνο να υπάρχει ένα μέσο το οποίο μπορεί να πει ότι θέλει χωρίς κανέναν έλεγχο.

Αλλά το να προσπαθεί το κράτος να αντιδράσει με νομοθεσία είναι μάλλον μια αποτυχημένη και κοντόφθαλμη επιλογή, από αυτές στις οποίες ειδικεύεται το κράτος και οι διάφορες «ανεξάρτητες» αρχές του που φυσικά είναι αναρμόδιες (και άσχετες) με το θέμα.

Το ΕΣΡ είναι άριστο παράδειγμα μιας τέτοιας αρχής. Η ειδικότητα του ΕΣΡ είναι στο να τηρεί τα χρηστά ήθη με το να ρίχνει πρόστιμα για gay φιλιά, να απαγορεύει την προβολή του γυμνού γυναικείου στήθους στην τηλεόραση και να φιμώνει λέξεις που δε του αρέσουν από ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, ειδικά όταν οι εκπομπές εμπλέκουν λειτουργούς της εκκλησίας. Μπορεί λοιπόν ένας τέτοιος μπάτσος των μεγάκυκλων να επέμβει στα μη ελεγχόμενα social media;

Προσωπικά, δεν είμαι ιδιαίτερα σίγουρος για την αποτελεσματικότητα τέτοιων κινήσεων παρακολούθησης και καταστολής για το Internet, γιατί τα social media δεν είναι κινητό τηλέφωνο που έχει μια φυσική υπόσταση και κατονομασμένο κάτοχο. Και δε βλέπω γιατί ένας νόμος με δικαιοδοσία στην Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθηθεί από υπηρεσίες σαν τον Βlogger ή το WordPress που προσφέρονται από το εξωτερικό.

Και ακόμα κι αν τελικά περάσει αυτός ο νόμος για τα blogs, πόσο τελικά θα επηρρεάσει τη διάδοση της πληροφορίας, τη στιγμή που τα social media έχουν πολλά κεφάλια;

Για παράδειγμα, αν ψηφιστεί ο νόμος για τα blogs, τότε η είδηση θα βγαίνει στο Twitter. Ή ακόμα καλύτερα θα βγαίνει η είδηση διασπασμένη σε διαφορετικά social media και όλοι θα ξέρουμε για ποιόν μιλάει, χωρίς να χρειάζεται κανείς να κατονομάσει κάποιον και να πει συγκεκριμένα πράγματα. Ή θα βγαίνει μια είδηση από τα σχόλια από ανώνυμους σχολιαστές. Ή θα βγει στο facebook από στόμα σε στόμα. Η θα γίνει αυτό που λέει ο Συκοφάντης.

Αν ήμουν πρωθυπουργός, θα έκανα δύο πράγματα:

Θα κοίταζα αντί να ελέγξω τους πολίτες μου, να τους εκπαιδεύσω ώστε να ξέρουν να προστατεύονται μόνοι τους από το να πιστεύουν το οτιδήποτε. Και while I’m at it, να αποκτήσουν επιτέλους καταναλωτική και πολιτική συνείδηση.
Θα μπλόγκαρα.

No budget, no socialism.

Posted on 27 July 2010 by George Anagnostopoulos

Ένας εργαζόμενος -με τον οποίο λίγες επαφές έχουμε, αλλά προφανώς άκουσε καλά λόγια- μας συστήνει σε φίλο του σε άλλη εταιρεία όπου εργάζεται ένας παλιός του φίλος. Ναι, το word of mouth marketing δουλεύει και b2b.

Κλείνουμε το ραντεβού, πάμε από εκεί. Κάνουμε την εταιρική μας παρουσίαση.

- Συγγνώμη, να κάνω μια ερώτηση: Εσάς ποιός σας πληρώνει;

Ντουβρουτζάς νούμερο 1 εκεί. Προσπαθώ να μη το δείξω και του απαντάω ενώ σκέφτομαι μήπως για κάποιο λόγο έχει συνδέσει τα social media με το σοσιαλισμό και νομίζει ότι όλες οι παροχές είναι δωρεάν.

- Οι πελάτες μας μάς πληρώνουν, του απαντάω ενώ κοιτάω και το πιο junior στέλεχος που έχει φέρει μαζί του στο meeting, ο οποίος φαίνεται να έχει πιάσει την κατάσταση καλύτερα αλλά δεν τολμάει να αντιμιλήσει.

- Δηλαδή θέλετε να σας πληρώσουμε εμείς για κάτι που μπορούμε να κάνουμε και μόνοι μας χωρίς κανένα κόστος;

- Θεωρείτε ότι μπορείτε να κάνετε αυτό που κάνουμε και να έχετε τα ίδια αποτελέσματα;

- Ε βέβαια. Δηλαδή τι μας είπατε; Ότι φτιάχνετε εκεί κάτι σελίδες στο facebook, τους λέτε να χρησιμοποιούν το προϊόν μας, τους βάζετε και τα video μας να τα βλέπουνε και αυτό είναι όλο.

- Όχι, κοιτάξτε, δεν είπαμε εγώ ποτέ να μιλάτε για το προϊόν σας. Το προϊόν σας δεν πρέπει να είναι το κεντρικό μήνυμα στην επικοινωνία σας, γιατί μετά την 3η μέρα οι χρήστες θα βαρεθούνε.

- Ακούστε να δείτε, κ. Αναγνωστόπουλε. Εμείς έχουμε σελίδα στο facebook, έχουμε 12.500 μέλη και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι κάποιος από αυτούς είναι καταναλωτής μας. Άρα γιατί να ασχοληθώ με αυτό το πράγμα όταν δε μου φέρνει πελάτες; Και άλλωστε, δεν υπάρχει budget για κάτι τέτοιο.

Καταλαβαίνω ότι το ραντεβού είναι χάσιμο χρόνο καθώς ο πελάτης δεν έχει ανοικτό μυαλό:

- Συγγνώμη αλλά σε αυτούς τους 12.500 που έριξα μια ματιά πριν έρθουμε, είδα ότι τους μιλάτε μια φορά το μήνα και δεν τους λέτε και τίποτα ιδιαίτερο. Αν υπάρχει κάποια στρατηγική πίσω από αυτή την επικοινωνία, τότε προσωπικά δεν την πιάνω.

- Κοιτάξτε, δε μπορούμε να επικοινωνούμε πιο συχνά, γιατί δεν βγάζουμε δελτίο τύπου κάθε μέρα.

- Δελτίο Τύπου; Οι fans δεν είναι δημοσιογράφοι. Είναι καταναλωτές.

- Τι θέλετε να πείτε;

- Θέλω να πω ότι περιμένουν να ακούσουν κάτι ανθρώπινο, κάτι αστείο, κάτι ενδιαφέρον. Όχι κάτι ξύλινο όπως ένα δελτίο τύπου.

- Και τι θέλετε να κάνουμε; Να τους λέμε ανέκδοτα;

- Όχι, όχι ανέκδοτα. Υπάρχουν πολλά στυλ online επικοινωνίας. Γι αυτό υπάρχουμε εμείς, για να σας δείξουμε τι μπορείτε να κάνετε.

- Κοιτάξτε, δε μπορείτε να βγάζετε πράγματα στον αέρα χωρίς να τα έχουμε εγκρίνει πρώτα εμείς.

- Συγγνώμη; Να τα εγκρίνετε; Ποιά τα status updates.

- Ναι, αυτά που θα βγάζετε. Αν δε τα εγκρίνω ένα-ένα, δε μπορείτε να τα βγάζετε.

- Κοιτάξτε, καταλαβαίνω ότι έτσι είχατε συνηθίσει να κάνετε πράγματα στα παλιά μέσα, εκεί όπου ελέγχατε απόλυτα το μήνυμα που βγάζατε προς τα έξω και όπου δεν είχατε κάποιον αντίλογο. Αλλά δυστυχώς τα social media είναι διαφορετικά. Δεν δουλεύουν τα παλιά μέσα. Και επειδή δε σας βλέπω ιδιαίτερα ανοικτό στο να δοκιμάσετε αυτό που κάνουν τα μεγάλα brands παγκοσμίως, αλλά προτιμάτε να μείνετε σε αυτά που γνωρίζετε, τότε νομίζω ότι δεν έχω κάτι άλλο να σας πω προς το παρόν. Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας, αλλά δυστυχώς δε μπορούμε να συνεργαστούμε. Αν κλείσετε λίγο την τηλεόραση και δείτε με τι ασχολείται ο κόσμος online, τότε θα χαρώ πολύ να σας συστήσω σε κάποια άλλη εταιρεία η οποία θα δεχτεί να σας ζητάει την άδειά για το κάθε status update στο facebook, κάθε εικόνα, κάθε tweet και κάθε σχόλιο που ανεβάζει. Στο μεταξύ όμως ρωτήστε τον κύριο Α. που μας σύστησε σε εσάς για το τι ανταπόκριση είχαν για τις 3 εβδομάδες που διαφημίστηκαν μόνο στα social media. Καλή σας μέρα.

Μερικές φορές πρέπει να είσαι σκληρός, γιατί διαφορετικά δε βγαίνει η δουλειά.