Decommoditization – The History Files

Ας πούμε ότι το προϊόν που θέλετε να επικοινωνήσετε είναι ένα commodity. Πανταχού παρόν σε διάφορα brands, το loyalty είναι μικρό γιατί τα πλεονεκτήματα μεταξύ των brands δεν είναι ξεκάθαρα και η τιμή του κάθε προϊόντος είναι βασισμένη στο μοντέλο cost plus.

Κάποιοι δάσκαλοι Ιστορίας είχαν ένα αντίστοιχο πρόβλημα, αλλά πολύ μεγαλύτερο. Προσφέρουν κάτι που ουσιαστικά είναι δωρεάν, έχει μεν awareness αλλά πολύ αόριστο και οι περισσότεροι βαριούνται να διαθέσουν το χρόνο τους για να ακούσουν.

Τι θα κάνατε σε αυτή την περίπτωση; Οι History Teachers επέλεξαν να κάνουν videos με διασκευές γνωστών τραγουδιών για να κάνουν τους μαθητές να ενδιαφερθούν για το offering τους.

Ιδού ένα παράδειγμα από το πως σε κάνουν να μάθεις την ιστορία του Τρωϊκού Πολέμου:

Τι κάνατε εσείς για να διαφοροποιήσετε το δικό σας προϊόν online;

Food bloggers εν δράση

Τα πάνω τους φαίνονται να παίρνουν οι food bloggers, καθώς οι απανταχού εταιρείες στον κλάδο του φαγητού αρχίζουν να αναγνωρίζουν την αξία τους στο να επηρεάσουν την κοινή γνώμη.

Αυτό διαπίστωσα ιδίοις όμμασι στο event του Άλτις στις εγκατάσεις της Ελαΐδος το Σάββατο το πρωί, όπου περίπου 40 food bloggers συγκεντρώθηκαν για μια γευσιγνωσία ελαιολάδου.

Ενημερώθηκαν για την αξία του παρθένου ελαιολάδου, τις διάφορες κατηγορίες του, το πώς να ελέγχουν οργανοληπτικά τα χαρακτηριστικά του αλλά έμαθαν και πράγματα πρακτικά όπως το ότι το χύμα ελαιόλαδο που δεν ελέγχεται εργαστηριακά απλά δε μπορεί να είναι καλύτερο από το τυποποιημένο και τριπλο-ελεγμένο προϊόν.

Αυτό που είδα μου έκανε εντύπωση και από τις δύο πλευρές.

Η Βίκυ Κουμάντου ήταν απίθανη στο κάνει τις συστάσεις μεταξύ των bloggers για όσους δεν είχαν γνωριστεί στο 1o camp και εκεί επιβεβαίωσα αυτό που περίμενα, δηλαδή πως σχεδόν κανένας από τους food bloggers δεν το κάνει αυτό full time επάγγελμα, παρόλα αυτά δεν υπήρχε ούτε ένας/μία που να μην λατρεύουν αυτό που κάνουν.

Αλλά αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση είναι πως οι Έλληνες food bloggers ανήκουν κυρίως στο γυναικείο φύλο (5-6 άνδρες μέτρησα στα 40 άτομα), όπως θα περίμενε κανείς, αλλά παίζουν σε όλο το φάσμα ηλικίων, σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης, σε όλα τα επαγγελματα και βρίσκονται μοιρασμένοι σε όλο τον κόσμο.

Αντίστοιχα, γνωρίζοντας την ομάδα του Άλτις, δε μπορούσα παρά να μην αναγνωρίσω την αγάπη που είχαν όλοι τους για τη θέση τους.

Ο Γιώργος γυρνάει όλη την Ελλάδα για να μαζέψει δείγματα ελαιολάδου από παραγωγούς και ελαιοτριβεία. Αυτα τα στέλνει για ανάλυση στη Λόλα (χημικός μηχανικός που μιλούσε με τόση αγάπη για την ελιά που μου έτρεχαν τα σάλια) η οποία κάνει ελέγχους με τη μύτη και το στόμα. Το δείγμα μετά αναλύεται από το Γιώργο και το Μανώλη στα πανάκριβα CSI-style μηχανήματα που ανιχνεύουν καμιά 40αριά παθογόνα και φυτοφάρμακα και μόνο αν βρούνε τα δείγματα καθαρά θα προχωρήσουν σε αγορά ελαιολάδου.

Εντύπωση μου έκανε όταν μια food blogger ρώτησε ποιό θεωρεί η Ελαΐς ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του Άλτις και η Κωνσταντίνα από το marketing απάντησε δείχνοντας το τεχνικό της team και λέγοντας «Τους βλέπετε αυτούς; Αυτοί είναι το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα». Και νομίζω δεν είμαι ο μόνος που το ένιωσε αυτό, ειδικα όταν όλοι τους κάνανε αναφορά στο πόσο καιρό κάνουν τη δουλειά αυτή και αναφέρθηκαν σε 20ετίες, 18ετίες και 15ετίες!

Τι προκαλεί μια πρόσκληση σε ένα τέτοιο event; Βραχυχρόνια προκαλεί αναρτήσεις, σαν αυτή που πρόλαβε κιόλας κι έκανε η Άρτεμις, αλλά μακροχρόνια προκαλεί κάτι σημαντικότερο: κάνει τους online influencers να χρησιμοποιούν το brand, να θυμούνται τι μάθανε, να μεταλαμπαδεύουν τη γνώση τους. Και αυτό είναι δύσκολο να το βρει κανείς για προϊόντα τόσο commoditized όπως το ελαιόλαδο.

Και για να επανέλθω στο θέμα μου περί social media marketing, θέλω να πω το εξής: Όσες εταιρείες δεν έχετε ήδη πιάσει τους online influencers που μιλάνε για την κατηγορία του προϊόντος σας, μάλλον θα πρέπει να αλλάξετε γρήγορα γραμμή πλεύσης πριν βρεθείτε εκτός αγοράς.

Πώς προωθείς ένα commodity;

Η Lexar είναι μια εταιρεία παραγωγής για τσιπάκια μνήμης για υπολογιστές. Οι περισσότεροι θα την έχετε δει σε κάρτες μνήμες για φωτογραφικές μηχανές και κινητά ή σε USB sticks.

Μπορεί κάπου να την έχει πάρει το μάτι σας, αλλά συνήθως δεν είναι η πρώτη προτίμηση των χρηστών αφού τα γνωστά ονόματα σε αυτό τον τομέα είναι άλλα.

Και αυτό είναι πρόβλημα για την Lexar η οποία ξέρει ότι τα προϊόντα της είναι εξίσου ποιοτικά αλλά δεν υπάρχει η αντιστοιχία αυτή στη συνείδηση του καταναλωτή.

Η κατάσταση μάλιστα είναι χειρότερη γι αυτούς καθώς όλη η κατηγορία αντιμετωπίζεται από τους καταναλωτές ως commodity. Δεν παίζει ρόλο ποια μάρκα θα αγοράσεις, αφού όλα κάνουν την ίδια δουλειά.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ότι οι κατασκευαστές έχουν ένα βασικό κριτήριο στον οποίο μπορούν να ανταγωνιστούν: την τιμή. Και αυτό δεν είναι ποτέ καλό για τους ίδιους.

Πώς λοιπόν μπορεί ένας κατασκευαστής να διαφοροποιηθεί;

Κάνοντας ίσως ένα video στο οποίο δείχνει τις εγκατάστασεις τους, προβάλλει τα στάνταρ του, διαφημίσει το brand του δείχνοντας στον κόσμο αυτό που ο κόσμος δεν ήξερε ότι υπάρχει: η ποιότητα κατασκευής.

Και έτσι η ποιότητα μπαίνει στην καταναλωτική συνείδηση ως ένα ακόμα κριτήριο στην επιλογή μάρκας. Και εκεί η Lexar σκοράρει αυτόματα πρώτη για όποιον έχει δει το βίντεο αφού κανένας άλλος δεν έχει τολμήσει να πει κάτι για την ποιότητά του.

Πολύ καλή κίνηση από τη Lexar!

Το βίντεο το βρήκαμε από το post του ανθρώπου με τα πολλά ενδιαφέροντα,
Γιάννη Λάριου.