Τι είναι το SOPA και γιατί είναι σημαντικό;

Το Stop Online Piracy Act (SOPA) είναι ένα αμερικάνικο νομοσχέδιο το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ ξεκαθαρίζει το τοπίο σχετικά με το ποιός είναι υπεύθυνος για ό,τι αναρτούν οι χρήστες online.

Έτσι, βάζει το βάρος στις εταιρείες να ελέγχουν το τι ποστάρει ο κάθε χρήστης. Αυτό σημαίνει πως το Facebook, το YouTube, το Twitter και τα άλλα social media θα είναι αυτά που θα φέρουν το βάρος του ελέγχου ώστε οι χρήστες να μην αναρτούν πειρατικό περιεχόμενο. Και φυσικά θα πρέπει να κάνουν καλή δουλειά, αλλιώς θα κινδυνεύουν να χάσουν το site τους εξ΄ολοκλήρου, ακόμα κι αν αποτελείται κυρίως από νόμιμο περιεχόμενο.

Το TheNextWeb μας πληροροφεί πως υπάρχει ο σχετικός οδηγός SOPA for dummies (δύο σελίδες όλο κι όλο) για τη σημαντικότητα του νόμου και το πώς αυτός μπορεί να επηρεάσει τα social media, καθώς το κόστος επίβλεψης και φιλτραρίσματος του τι αναρτεί κάθε χρήστης θα είναι δυσβάσταχτο.

Φυσικά ο νόμος στηρίζεται από τα παραδοσιακά μέσα τα οποία υπό το πρόσχημα πως προσπαθούν να επανακτήσουν τον έλεγχο της πειρατείας, προσπαθούν να περιορίσουν τη δύναμη των social media ώστε να φέρουν τα ίδια κινηση στα websites τους και να έχουν διαφημιστικά έσοδα.

Τέτοιες προσπάθειες στο παρελθόν έχουν αποβεί άκαρπες και απ’ ότι φαίνεται ήδη το Google και το Facebook συνεργάζονται ώστε να μη γίνει ποτέ τo SOPA νόμος, καθώς θα αλλάξει πολύ το τοπίο.

Τα ευχάριστα νέα είναι πως παρόλο που το νομοσχέδιο είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα δομημένο και όχι ιδιαίτερα κατανοητό, οι χρήστες ξέρουν πολύ καλά πως πρέπει να αντιδράσουν.

Έτσι, όταν ο μεγαλύτερος domain name registrar, το Go Daddy, βγήκε δημοσίως και είπε πως θα στηρίξει αυτό το νόμο. Ήξερε πως δε θα το πάρουν πολύ θερμά οι χρήστες τους και ετσι η ανάρτηση είχε κλειστά τα σχόλια, κάτι που γενικώς δεν είναι ιδιαίτερα καλή τακτική. Συνήθως την εντολή για κλειστά σχόλια τη δίνει καποιος που δεν κατανοεί πλήρως το ότι οι χρήστες θα αρχίσουν να σχολιάζουν στα δικά τους sites.

Η αντίδραση φυσικά ήταν άμεση, καθώς άρχισαν οι πελάτες του Go Daddy να φεύγουν ομαδικώς.

Την πρώτη μέρα (Δευτέρα 19/12/11) έχασε 8.800 domains, τη δεύτερη έχασε 13.000 domains, την τρίτη έχασε 14.500 domains, την τέταρτη έχασε 15.000 domains και την πέμπτη έχασε 21.000 domains.

Μάταια προσπάθησε να πει μέσα στις επόμενες μέρες στους χρήστες του πως πλέον δεν υποστηρίζει το νόμο, γιατί το κακό είχε ήδη γίνει και ο ρυθμός με τον οποίο χάνει πελάτες παρέμεινε αυξητικός.

Αυτό είναι ίσως η αρχή καθώς έπεται και συνέχεια, αφού περισσότερες από 1.000 εταιρείες και οργανισμοί στηρίζουν το νομοσχέδιο, μεταξύ των οποίων πολλές οργανώσεις προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά και δημιουργοί / διακινητές όπως η Sony, η Universal, η Nintendo κ.ά.

Η λίστα περιλαμβάνει και πολλές εταιρείες ένδυσης και ομορφιάς όπως η Nike, η Ralph Lauren, η Revlon, η L’ Oreal. Αν τα πράγματα σοβαρέψουν με το νόμο, μην σας κάνει εντύπωση αν δούμε να διοργανώνονται μποϋκοτάζ εναντίον τους μέσα στο 2012.

Τι μας διδάσκει αυτό και τι σχέση έχει με την Ελλάδα;

Το  Go Daddy είναι ένα από τα Internet darlings, με εκατομμύρια πελάτες ανά την υφήλιο. Αν μπορεί μια ανάρτησή τους να προκαλέσει μια τέτοια αντίδραση, να είστε πολύ προσεκτικοί για το τι υποστηρίζει η εταιρεία σας.

«Τα links δεν παραβιάζουν πνευματική ιδιοκτησία»

Με αυτό τον τίτλο ο Βασίλης Σωτηρόπουλος, γνωστός και ως eLawyer εδώ και πολλά χρόνια στη blogόσφαιρα, συνοψίζει ένα θέμα που έχει απασχολήσει αρκετούς marketers που αναρτούν links στη σελίδα τους στο Facebook ή σε άλλα σημεία παρουσίας του brand τους.

Συνοπτικά λοιπόν, σύμφωνα λοιπόν με ευρωπαϊκή οδηγία, ο δημιουργός έχει δικαιώμα παρουσίασης του έργου του στο κοινό. Αυτό σημαίνει πως αν κάποιος άλλος θέλει να παρουσιάσει το έργο του δημιουργό στο κοινό πρέπει να έχει την άδειά του.

Όμως τα links δεν αποτελούν παρουσίαση στο κοινό, εφόσον δεν είναι σε κάποιο website ή σελίδα που έχει οποιουδήποτε είδους αντίμετρα ή κλειδώματα. Το link δε θεωρείται αναπαραγωγή του περιεχομένου.

Στην Ελλάδα, υπάρχει ήδη σχετική νομολογία αλλά θα σας αφήσω να διαβάσετε τη συνέχεια στο άρθρο του Βασίλη

 

Νόμιμη η απόλυση λόγω Facebook

Για να έχετε υπόψη σας σε τι εποχές ζούμε:

Νόμιμη έκρινε το Πρωτοδικείο Αθηνών μια απόλυση υπαλλήλου χωρίς αποζημίωση λόγω υπερβολικού χρόνο στο Facebook. [Πηγή]

Παράλληλα θα αντιπαραθέσω και τη γνώμη ενός δικηγόρου τον οποίο θεωρώ κορυφή σε τέτοια θέματα, του Βασίλη Σωτηρόπουλου, ο οποίος είναι αναλυτικότατος στο παλαιότερο άρθρου του.

Αν είστε υπάλληλος, φροντίστε να χρησιμοποείτε το Facebook κυρίως για θέματα δουλειάς.

Είναι νόμιμο το να μπλοκάρετε το Facebook στο γραφείο;

Θαυμάζω τον Βασίλη Σωτηρόπουλο για τη γνώση του στα νομικά θέματα και δη ότι αφορά στον τομέα της τεχνολογίας, των τηλεπικοινωνιών και του Internet, όπου όπως ξέρουμε συνήθως ο Νόμος υστερεί πολύ σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες.

Ο Βασίλης λοιπόν απαντάει σε ένα ερώτημα που μου θέσανε και μένα κάποιοι δημοσιογράφοι: Επιτρέπεται ο αποκλεισμός πρόσβασης στο facebook για εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα;

Για όσους δεν έχουν συνηθίσει σε μεγάλα κείμενα νομικού περιεχομένου, το spoiler είναι πως όχι, δεν επιτρέπεται. Για την πλήρη νομική γνωμάτευση όμως, καλύτερα να απευθυνθείτε στην ανάρτηση του Βασίλη.

Αντικαπνιστικός νόμος και προσαρμογή

Οι bloggers, θα πρέπει να ξέρετε, έχουν ένα θέμα με το ότι θέλουν πού και πού να λένε την προσωπική τους γνώμη για τα πράγματα.

Θα ήθελα λοιπόν να αφιερώσω το σημερινό post στο ότι ισχύει από σήμερα ο νέος αυστηρότερος αντικαπνιστικός νόμος. Ως μη καπνιστής, χαίρομαι που επιτέλους δε θα εισπνέω κάπνα όταν βγαίνω έξω για καφέ, ποτό ή φαγητό.

Παράλληλα όμως, θέλω να παρομοιάσω τον αντικαπνιστικό νόμο με τα social media: Και τα δύο είναι μια πραγματικότητα που έχει επιβληθεί. Ο μεν νόμος επιβλήθηκε με τη θέληση του κράτους, τα δε κοινωνικά μέσα επιβλήθηκαν δια βοής λαού.

Σε κάθε περίπτωση και τα δύο είναι νέες πραγματικότητες για b2c επιχειρήσεις. Πρόκειται για νέα δεδομένα στα οποία οι επιχειρήσεις θα πρέπει να προσαρμοστούν. Και φυσικά κάθε αλλαγή είναι δύσκολη και αφήνει κάποια ερωτηματικά, αλλά κερδισμένοι θα βγούνε εκείνοι που θα το πάρουν απόφαση από τώρα πως πρέπει να αλλάξουν.

Όπως θα πρέπει ο επιχειρηματίας με την καφετέρια να επιβάλλει στους πελάτες τους να μην καπνίζουν (“or else…“), έτσι θα πρέπει να μάθει και ο κάθε b2c επιχειρηματίας να αξιοποίει τις ευκαιρίες των social media πριν χάσει το τραίνο. Or else!

Bonus Link: Κατεβάστε σε PDF τον αντικαπνιστικό Νόμο από το Εθνικό Τυπογραφείο.

Μεταξύ άλλων, ο νέος νόμος κόβει τα φτερά σε ότι αφορά τη διαφήμιση για τις εταιρείες τσιγάρων. Ποιό είναι το μέσο στο οποίο εξακολουθούν να μπορούν να προβληθούν έξυπνα αυτές οι εταιρείες;

Ναι, το βρήκατε.


Έλεγχος στη μπλογκόσφαιρα;

Αίσθηση προκάλεσε και πάλι στη μπλογκόσφαιρα ένα άρθρο της Ελευθεροτυπίας περί νομοσχεδίου που προβλέπει τον έλεγχο των blogs.

Η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία φαίνεται πως δεν έχει κανένα πρόβλημα να διασυρθεί διεθνώς προκειμένου να προστατεύσει τα μεγάλα συμφέροντα, αυτά δηλαδή που φοβούνται περισσότερο τις ανώνυμες αποκαλύψεις.

Έτσι, για μια ακόμη φορά, η Ελλάδα φλερτάρει με την ιδέα του να αποκτήσει για παρέα την Κίνα και τη Σαουδική Αραβία στη λίστα, πράγμα περίεργο αν αναλογιστεί κανείς πως ο πρωθυπουργός της χώρας πρόσκειται μάλλον περισσότερο στην αμερικάνικη και στη σουηδική κουλτούρα, χώρες όπου η ελευθερία του λόγου είναι θεμελιωμένο δικαίωμα. Και ήδη έχει δείξει να είναι ίσως ο πιο ανοικτός πολιτικός σε bloggers.

Σύμφωνα με μια ανάρτηση του Βασίλη, τα δικαστήρια θεωρούν πως ο νόμος περί Τύπου δεν εφαρμόζεται στα blogs. Πόσω μάλλον τα ανώνυμα blogs. Σίγουρα όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε το ότι είναι επικίνδυνο να υπάρχει ένα μέσο το οποίο μπορεί να πει ότι θέλει χωρίς κανέναν έλεγχο.

Αλλά το να προσπαθεί το κράτος να αντιδράσει με νομοθεσία είναι μάλλον μια αποτυχημένη και κοντόφθαλμη επιλογή, από αυτές στις οποίες ειδικεύεται το κράτος και οι διάφορες «ανεξάρτητες» αρχές του που φυσικά είναι αναρμόδιες (και άσχετες) με το θέμα.

Το ΕΣΡ είναι άριστο παράδειγμα μιας τέτοιας αρχής. Η ειδικότητα του ΕΣΡ είναι στο να τηρεί τα χρηστά ήθη με το να ρίχνει πρόστιμα για gay φιλιά, να απαγορεύει την προβολή του γυμνού γυναικείου στήθους στην τηλεόραση και να φιμώνει λέξεις που δε του αρέσουν από ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, ειδικά όταν οι εκπομπές εμπλέκουν λειτουργούς της εκκλησίας. Μπορεί λοιπόν ένας τέτοιος μπάτσος των μεγάκυκλων να επέμβει στα μη ελεγχόμενα social media;

Προσωπικά, δεν είμαι ιδιαίτερα σίγουρος για την αποτελεσματικότητα τέτοιων κινήσεων παρακολούθησης και καταστολής για το Internet, γιατί τα social media δεν είναι κινητό τηλέφωνο που έχει μια φυσική υπόσταση και κατονομασμένο κάτοχο. Και δε βλέπω γιατί ένας νόμος με δικαιοδοσία στην Ελλάδα θα πρέπει να ακολουθηθεί από υπηρεσίες σαν τον Βlogger ή το WordPress που προσφέρονται από το εξωτερικό.

Και ακόμα κι αν τελικά περάσει αυτός ο νόμος για τα blogs, πόσο τελικά θα επηρρεάσει τη διάδοση της πληροφορίας, τη στιγμή που τα social media έχουν πολλά κεφάλια;

Για παράδειγμα, αν ψηφιστεί ο νόμος για τα blogs, τότε η είδηση θα βγαίνει στο Twitter. Ή ακόμα καλύτερα θα βγαίνει η είδηση διασπασμένη σε διαφορετικά social media και όλοι θα ξέρουμε για ποιόν μιλάει, χωρίς να χρειάζεται κανείς να κατονομάσει κάποιον και να πει συγκεκριμένα πράγματα. Ή θα βγαίνει μια είδηση από τα σχόλια από ανώνυμους σχολιαστές. Ή θα βγει στο facebook από στόμα σε στόμα. Η θα γίνει αυτό που λέει ο Συκοφάντης.

Αν ήμουν πρωθυπουργός, θα έκανα δύο πράγματα:

  1. Θα κοίταζα αντί να ελέγξω τους πολίτες μου, να τους εκπαιδεύσω ώστε να ξέρουν να προστατεύονται μόνοι τους από το να πιστεύουν το οτιδήποτε. Και while I’m at it, να αποκτήσουν επιτέλους καταναλωτική και πολιτική συνείδηση.
  2. Θα μπλόγκαρα.

Black hat wins (for now)

Δεδικασμένο φαίνεται να δημιούργησε η υπόθεση Μάκη Τριανταφυλλόπουλου κατά Τρωκτικού, σύμφωνα με το τελευταίο.

Η Δικαιοσύνη δέχτηκε τη θέση της Google πως πρέπει να υπερασπιστεί το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και πως δεν υπάρχει κακούργημα προκειμένου να δωθούν οι IPs στον εισαγγελέα.

Αν και είμαστε -προς το παρόν- υπέρ του Τρωκτικού και του κάθε Τρωκτικού, φυσικά είναι ύποπτο το να υπάρχουν blogs ή άλλα media τα οποία ανανεώνονται διαρκώς εδώ και χρόνια χωρίς να φαίνονται να έχουν καμία πηγή εσόδων. Σίγουρα δε θέλουμε άλλους «νταβατζήδες» στην ενημέρωσή μας και ελπίζουμε πως το Τρωκτικό δε καταντήσει έτσι.

Η απόφαση του δικαστηρίου φυσικά ανοίγει το δρόμο και για ανήθικες τακτικές (black hat) στα social media, όπου ανώνυμοι χρήστες μπορούν να ισχυρίζονται ότι θέλουν για πρόσωπα, εταιρείες και brands.

Πιθανόν στο μέλλον, αν η κοινωνική ανάγκη για ανατροπή αυτού του σκηνικού να αλλάξει, όταν υπάρξει άλλη περίπτωση όπου οι ανώνυμες κατηγορίες να είναι πιο ισχυρές.