Την πρόθεσή του Τρωκτικού να συνέχισει – ή τουλάχιστον να γράψει κάτι ακόμη που θα συζητηθεί πολύ – φαίνεται να προμηνυεί η Σεμίνα Διγενή με ανάρτηση στο δικό της blog.
Τι σημαίνει αυτό ακόμα δε μπορούμε να γνωρίζουμε, αλλά πιθανόν να θέλει να δώσει τη δική του πινελιά στο γιατί συνέβη ότι συνέβη αλλά και να δώσει το χρίσμα σε ένα από τα me-too blogs που ξεπήδηξαν για να καρπωθούν το όνομά του.
[via Neolaia.gr]
από τον Αλέξη Σταμάτη *
Μπήκα στο facebook πριν από τρία χρόνια. Στην αρχή βρήκα κάποιους φίλους που ήταν χαμένοι στην στρατόσφαιρα του χρόνου, ύστερα έπαιξα με περισσότερο η λιγότερο ευφυή στάτους, αργότερα άρχισα να κολλάω με κάποια ολέθρια «απλικέισιονς» -υπήρξαν και μέρες που σπαταλούσα ως και δυο ώρες εκεί μεσα παίζοντας από mafia wars, ως και πέναλτι με ομοιοπαθή συγγραφέα. Ταυτόχρονα ο αριθμός των «φίλων» αύξανε γεωμετρικά. Λίγο καιρό αργότερα, όταν το πανηγύρι του παλιμπαιδισμού καταλάγιασε, άρχισα να καταλαβαίνω πως, τουλάχιστον για μένα, ο μόνος λόγος να συνεχίσω να είμαι στο χώρο αυτό, είναι για επικοινωνώ τη δουλειά μου.
Όσο αύξαναν οι φίλοι, τόσο μειωνόταν η ενασχόληση μου, η οποία πλέον παίρνει κανα δεκάλεπτο ημερησίως. Όμως μην είμαστε και αφοριστικοί. Οφείλω να παραδεχτώ ότι το facebook ως εργαλείο με έχει βοηθήσει εξαιρετικά σε κάποιες επικοινωνίες με το εξωτερικό -δε θα ξεχάσω ότι κανόνισα την έκδοση ενός βιβλίου μου στο Πόρτο μεσα από την fb επαφή με έναν Πορτογάλο συγγραφέα.
Τώρα όμως όταν μπαίνω στον «τοίχο» μου και τον βλέπω τίγκα στις καρδούλες και στα ζωάκια -ενώ το «σπίτι» μου κατακλύζεται από καλέσματα για εκδηλώσεις (από το reunion του Ομίλου Φιλοτελιστών Γυμνασίου της Θεσσαλίας, ως την κοπής πίτας των φαν του ποδόσφαιρου σάλας), και από προτάσεις μέλους σε ασύλληπτης ηλιθιότητας γκρουπ, αναγκάζοντάς με να σβήνω και να σβήνω, και οδηγώντας σε αγκύλωση τον δείκτη του δεξιού χεριού-, αναρωτιέμαι τι άραγε συμβαίνει επί της ουσίας εδώ μέσα.
Δεν χρειάζεται φυσικά εδώ να εξηγήσω το τι είναι το facebook και πώς λειτουργεί. Η πλειονότητα των αναγνωστών είμαι βέβαιος ότι είναι μέλη, όπως και εκατοντάδες εκατομμύρια παγκοσμίως, ο καθένας φυσικά για διαφορετικούς λόγους. Άλλοι το χρησιμοποιούν επαγγελματικά, άλλοι για επαφή, άλλοι για φλερτ, άλλοι από μοναξιά, άλλοι από βαρεμάρα, άλλοι για να βγάζουν απωθημένα. Όλους όμως τους συνδέει ένα στοιχείο. Είναι μέλη μιας εικονικής πραγματικότητας, μιας άυλης αντανάκλασης του εαυτού τους σε μια άλλη μεγαλύτερη άυλη αντανάκλαση. Φυσικά, άνθρωποι το φτιάξαμε κι αυτό κι όπως κάθε ανθρώπινο τεχνούργημα -από το τηλέφωνο μέχρι το αυτοκίνητο-, μπορεί να είναι από χρήσιμο, μέχρι εργαλείο επίδειξης και απύθμενης σάχλας.
Πριν μπω στο facebook η διαδικτυακή μου έκφραση περιοριζόταν σε ένα μπλογκ. Εδώ μιλάμε όμως για έναν άλλο κόσμο. Στο μπλογκ ο χρήστης επιλέγει τις πληροφορίες της σελίδας και η αντίληψη των άλλων γι αυτόν βασίζεται σε εκείνο που ο χρήστης ο ίδιος επιλέγει να αποκαλύψει. Στο facebook, οι «φίλοι» είναι που προσθέτουν πληροφορίες για τον χρήστη του προφίλ και οι αντιλήψεις συνδιαμορφώνονται. Όσο λείπω από το σπιτι μου, η σελίδα μου μπορεί να γεμίσει από υλικό το όποιο δεν θα μπορώ να ελέγξω όσο δεν είμαι στον υπολογιστή, κάτι που σημαίνει ότι, στον υπέροχο αυτό κόσμο, η ταυτότητα σου δεν είναι κάτι που σου «ανήκει» απόλυτα.
Όμως μια σελίδα στο «φεισμπούκι» πότε δεν αθώα. Το στήσιμο ενός προφίλ, αποκαλύπτει πολλά, από ναρκισσισμό (επιλογή φωτογραφίας, επιλογή εικόνας σταρ), μέχρι φοβο (μη επιλογή φωτογραφίας) από επιδειξιμανία (επώνυμοι “φίλοι”, φιγουρατζίδικα info του στιλ ‘δες τι έχω κάνει’), αφέλεια (βλακώδη, επικολυρικά στάτους), απόγνωση, (απελπισμένα στάτους) χαύνωση (απλικέσιον. παιχνιδάκια).. Εάν κάποιος δει το φαινόμενο με μια λοξή ματιά είναι ένας φροϋδικός παράδεισος…αλλα από την ανάποδη, η αντανάκλαση είναι του αποκαλύπτει το ψυχισμό και όχι το ιδιο το πρόσωπο.
Μπροστά στην οθόνη δεν υπάρχουν ρίσκα. Ο χωροχρόνος αλλοιώνεται, η γλώσσα κονιορτοποιείται, η εικόνα μεταλλάσσεται. Το προφίλ ενός χρήστη είναι ένας θραυσματικός άυλος πινάκας, ένα δάσος συμβόλων, μια παράσταση in progress, μια ψηφιακή περφόρμανς από την οποια φυσικά απουσιάζει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, απουσιάζει η γλώσσα του σώματος, το αυθεντικό συναίσθημα. Είναι ένα photoshop ψυχής.
Οι οπαδοί του θα αντιτάξουν ότι το facebook αποτελεί την πιο αντιπροσωπευτική μορφή κοινωνικής δικτύωσης. Ότι ξέρεις με ποιον μιλάς, βλέπεις την φωτογραφία του, ενημερώνεσαι για τα ενδιαφέροντα του, κλπ. Όμως αρκεί αυτό για να δημιουργήσει «σχέση»; Πέραν βέβαια των ψεύτικων η παραπλανητικών προφίλ, ο γιγαντισμός του σάιτ έχει διαλύσει κάθε αίσθηση κοινότητας. Ανοίγοντας το προφίλ σου, είσαι αναγκασμένος να διαβείς μια θάλασσα αχρήστων πληροφοριών, σαν να είσαι υποχρεωμένος, για να μπεις στο σπίτι σου, να διασχίσεις την πλατεία μιας πολύβουης πόλης εν ώρα αιχμής. Και εδώ τίθεται το έξης διπλό ερώτημα: Όσοι έχουν λίγους φίλους (που τους ξέρουν) γιατί δεν επικοινωνούν μαζί τους απ’ ευθείας; Και όσοι έχουν πολλούς, εάν δεν υπάρχει ένας σοβαρός λόγος να επικοινωνήσουν κάτι μαζικό (καλλιτεχνικό, πολιτικό, επιχειρηματικό), γιατί τους διατηρούν; Στο δεύτερο βεβαία η απάντηση αναδύεται μέσα από την εγγενή ματαιοδοξία του ανθρώπινου είδους, εδώ υπάρχουν χώροι που «πουλούν» φίλους σε όσους αποζητούν μια τεχνητή δημοφιλία!
Η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν προσπάθειες ο χώρος να ανοίξει σε θέματα κοινωνικού προβληματισμού. Μέσα όμως στο χάος των εθνικιστικών, σεξιστικών, αντιδραστικών έως και ρατσιστικών σελίδων, οι μικρές αυτές νησίδες καταπίνονται από το κυρίαρχο τσουνάμι σάχλας.
Είναι γνωστο ότι το δίκτυο είναι εν πολλοίς ανεξέλεγκτο. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας ωστόσο η κοινωνική δικτύωση θα πάρει άλλη μορφή. Δεν ξέρω αν κάποτε ο χρήστης ενός προφίλ θα είναι σε θέση (ή θα θέλει) η σελίδα του να αντανακλά πιστά την ταυτότητα του, αλλά, προς το παρόν, η εικόνα είναι μπασταρδεμένη, νοθευμένη με την ίδια τη φιλοσοφία του μέσου να το οδηγεί όλο και περισσότερο σε έναν ωκεανό κοινοτοπίας.
Όπως συμβαίνει με αλκοόλ, αλλά και με κάθε καινούργια τεχνολογική εξέλιξη που δημιουργεί μια νεα ανάγκη, το μυστικό είναι ένα. Να το πίνεις, όχι να σε πίνει.
* Ο Αλέξης Σταμάτης είναι συγγραφέας διεθνούς προφίλ, με βιβλία του να έχουν μεταφραστεί για τις αγορές 8 χωρών. Εργάζεται ως δημοσιογράφος και ενδιαφέρεται για τα social media.
Η Sidebar ζητεί πωλητή/πωλήτρια για τις διαφημιστικές λύσεις που προσφέρει σε επιχειρήσεις.
Η εργασία απαιτεί μετακινήσεις εντός Αθηνών (δεν παρέχεται μεταφορικό μέσο). Η εργασία χρειάζεται και απογευματινές ώρες ή/και Σάββατο – Κυριακή.
Απαιτούμενα προσόντα:
Πρόσθετα προσόντα:
Η εταιρία παρέχει:
Βιογραφικά στο info@sidebar.gr
Οι bloggers, θα πρέπει να ξέρετε, έχουν ένα θέμα με το ότι θέλουν πού και πού να λένε την προσωπική τους γνώμη για τα πράγματα.
Θα ήθελα λοιπόν να αφιερώσω το σημερινό post στο ότι ισχύει από σήμερα ο νέος αυστηρότερος αντικαπνιστικός νόμος. Ως μη καπνιστής, χαίρομαι που επιτέλους δε θα εισπνέω κάπνα όταν βγαίνω έξω για καφέ, ποτό ή φαγητό.
Παράλληλα όμως, θέλω να παρομοιάσω τον αντικαπνιστικό νόμο με τα social media: Και τα δύο είναι μια πραγματικότητα που έχει επιβληθεί. Ο μεν νόμος επιβλήθηκε με τη θέληση του κράτους, τα δε κοινωνικά μέσα επιβλήθηκαν δια βοής λαού.
Σε κάθε περίπτωση και τα δύο είναι νέες πραγματικότητες για b2c επιχειρήσεις. Πρόκειται για νέα δεδομένα στα οποία οι επιχειρήσεις θα πρέπει να προσαρμοστούν. Και φυσικά κάθε αλλαγή είναι δύσκολη και αφήνει κάποια ερωτηματικά, αλλά κερδισμένοι θα βγούνε εκείνοι που θα το πάρουν απόφαση από τώρα πως πρέπει να αλλάξουν.
Όπως θα πρέπει ο επιχειρηματίας με την καφετέρια να επιβάλλει στους πελάτες τους να μην καπνίζουν (“or else…“), έτσι θα πρέπει να μάθει και ο κάθε b2c επιχειρηματίας να αξιοποίει τις ευκαιρίες των social media πριν χάσει το τραίνο. Or else!
Bonus Link: Κατεβάστε σε PDF τον αντικαπνιστικό Νόμο από το Εθνικό Τυπογραφείο.
Μεταξύ άλλων, ο νέος νόμος κόβει τα φτερά σε ότι αφορά τη διαφήμιση για τις εταιρείες τσιγάρων. Ποιό είναι το μέσο στο οποίο εξακολουθούν να μπορούν να προβληθούν έξυπνα αυτές οι εταιρείες;
Ναι, το βρήκατε.
Θυμάστε το ChatRoulette;
Είναι ένα site όπου πάτε για να συνδεδείτε τυχαία και ανώνυμα με κάποιον άλλο επισκέπτη του site μέσω webcam και να συνομιλήσετε. Δεν απαιτείται καμία εγγραφή και κανείς δε μπορεί να γνωρίζει με ποιόν μιλάει.
Αυτό βέβαια, στην πραγματικότητα, δίνει μεγάλη βάση στο να μπει κάποιος για να φλερτάρει. Ο καθένας με το δικό του τρόπο. Κάποιοι μπορεί να «φλερτάρουν» όντας γυμνοί στο γραφείο τους χωρίς να δείχνουν το πρόσωπό τους.
Δείτε όμως τι έπαθαν κάποιοι που γοητεύτηκαν από τα κάλλη μια δεσποινίδας:
Τι συνέβη;
Η Lionsgate εκμεταλλεύτηκε το site για να δημιουργήσει WoM για την ταινία The Last Exorcism. Κινηματογράφησε τη δεσποινίδα να φλερτάρει και επεξεργάστηκε το κλιπάκι της ώστε να τη δείχνει να μεταμορφώνεται σε κάτι τρομακτικό.
Μετά, έβρισκε ανυποψιάστα θύματα στο CR και αντί να δώσει video feed από τη web cam, έδινε feed από τα έτοιμα βιντεοκλιπάκια που είδατε.
Το αποτέλεσμα; Περίπου 10.000 αναφορές στο Twitter σε 24 ώρες.
Έξυπνο marketing.
Κυκλοφορεί μια φήμη πως το Facebook, ακολουθώντας το Gmail, θα προσθέσει εικόνα και ήχο στο chat του — τη στιγμή που το Gmail επιτρέπεις κλήσεις προς κανονικά τηλέφωνα.
Η λειτουργεία αυτή σημαίνει πως οι χρήστες θα είναι πιο κοντά με τους φίλους τους από πριν, αλλά και φυσικά δίνει μελλοντικά τη δυνατότητα στους διαφημίζόμενους να δείχνουν ένα γρήγορο διαφημιστικό βίντεο όση ώρα περιμένουν να συνδεθούν με τον φίλο τους.
Στην αγορά του video chat αυτή τη στιγμή κυριαρχεί το Skype, αλλά φυσικά το facebook δίνει μια άλλη διάσταση, αφού θα είναι διαθέσιμα εύκολα σε όλους χωρίς δημιουργία νέου λογαριασμού, ανεύρεσης φίλων ή άλλων διαδικασιών που δυσκολεύουν τους χρήστες.
Σ’ ένα πιο social τρόπο καταφεύγει η κυβέρνηση για την πάταξη της φοροδιαφυγής.
Με ανακοίνωσή του, το Υπουργείο Οικονομικών ζητάει από τους πολίτες να φτιάξουν ένα βίντεο διάρκειας μέχρι ένα λεπτό με κεντρικό μήνυμα την ανάγκη για την πάταξη της φοροδιαφυγής.
Οι συμμετοχές θα γίνονται δεκτές από 6 ως 30 Σεπτεμβρίου και θα ακολουθήσει ψηφοφορία του κοινού για μια εβδομάδα, αλλά μετά θα περάσει από φιλτράρισμα από επιτροπή. Μάλλον σοφή επιλογή.
Η ανακοίνωση του Υπουργείου ξεκαθαρίζει πως οι δέκα καλύτερες συμμετοχές θα λάβουν χρηματικό έπαθλο, με πρώτο τα 5.000 ευρώ.
Περισσότερες πληροφορίες μπορεί να βρει κανείς στην ανακοίνωση του Υπουργείου.
Αξίζει να σημειωθεί πως είναι από τους λίγους διαγωνισμούς που φαίνεται να έχει οργανωθεί σοβαρά αφού:
Πάντως, η κεντρική κυβέρνηση φαίνεται να έχει υιοθετήσει τα social media…
Θυμάμαι είχα -μαζί με τον Αλέξανδρο- το πρώτο online ελληνικό περιοδικό, τους Κυβερνογράφους, το 1995. Ένα ομαδικό webzine όπως το λέγαμε (δεν υπήρχε η λέξη blog τότε) που ξεκίνησε με τη συμβολή πέντε ανθρώπων και μέχρι το τέλος του είχαν περάσει από εκεί μέσα πάνω από 50 διαφορετικές πένες.
Blog όπως το εννοούν οι περισσότεροι ξεκίνησα για πρώτη φορά το 2004. Αυτό με βάζει μάλλον μέσα στους πρώτους 100 bloggers στη χώρα. Και μετά ξεκίνησα ένα δεύτερο -επαγγελματικό- το 2005, το οποίο κράτησα μέχρι το 2007 και μετά το διέγραψα. Και πολλοί με γνώρισαν μέσα από ένα μηνιαίο newsletter που έγραφα για τους Siteowners για καμιά διετία.
Ο blogger αυτή τη στιγμή έχει ένα κάποιο status ανάμεσα στους επαγγελματίες του κλάδου επικοινωνίας. Χαμηλότερο από αυτό του επαγγελματία δημοσιογράφου, αλλά υψηλότερο από αυτό του μέσου καταναλωτή.
Παράλληλα όμως, οι bloggers αυξάνονται και πληθύνονται. Ο οποίοσδήποτε μπορεί να γίνει blogger με μια γρήγορη επίσκεψη στο Blogger (πλατφόρμα του Google), WordPress ή ακόμα πιο γρήγορα στην πανεύκολη πλατφόρμα του tumblr.
Υπάρχει όμως κι ένας ακόμα πιο γρήγορος τρόπος: τα Notes του Facebook. Μπαίνεις, γράφεις και voila, έγινες κι εσύ blogger.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι πλέον έχουμε όλοι οι καταναλωτές φωνή. Άλλος δυνατότερη και άλλος λιγότερο δυνατή. Αλλά έχουμε όλοι.
Και τι σημαίνει αυτό για τις εταιρείες; Σημαίνει πως ο καθένας μπορεί να είναι εν δυνάμει είτε brand ambassador σου είτε ο επόμενος που θα σε κάνει ρόμπα δημοσίως γιατί έλαβε κακή εξυπηρέτηση.
Τι πρέπει να κάνεις;
Πρέπει να ξαναεκπαιδεύσεις το προσωπικό σου για να καταλάβουν ότι κάθε πελάτης είναι σημαντικότερος απ’ όσο μπορεί να φαίνεται, γιατί όλοι οι καταναλωτές πλέον έχουν ένα κοινό από πίσω. Όλοι μπορούν να μιλήσουν για την επιχείρηση με τα καλύτερα ή με τα χειρότερα λόγια. Όλοι είναι bloggers!
Και αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος για να επενδύσεις σε αρίστη εξυπηρέτηση πελατών. Η Ολυμπιακή την έκανε την αλλαγή και έσωσε το brand. Εσύ;
Πριν δυο εβδομάδες, η είδηση της ημέρας στα social media ήταν πως μια κοπέλα παραιτήθηκε από τη δουλειά της στέλνοντας κάποιες φωτογραφίες σε όλο το γραφείο. Στις φωτογραφίες εξέθετε το αφεντικό της και το γεγονός ότι έπαιζε 20 ώρες την εβδομάδα FarmVille.
Η ιστοριά τελικά την επόμενη ημέρα αποδείχτηκε ψεύτικη. Πρόκειται για μια ηθοποιό η οποία προσελήφθη για να αυξήσει την κίνηση του site TheChive.com, το οποίο έχει κάνει και άλλες τέτοιες φάρσες (hoaxes). Η κοπελιά έμεινε στην ιστορία ως HPOA (Hot Piece of Ass).
Το μόνο ίσως αληθινό περιστατικό είναι το ότι κάποιοι όντως παίζουν παιχνίδια online χωρίς τελειωμό.
Πρωταθλήτρια σε αυτό είναι η Zynga, η εταιρεία που μας έφερε το FarmVille, το Mafia Wars, το Texas Holdem και άλλα εθιστικά «κοινωνικά» παιχνίδια.
Για να καταλάβουμε λίγο τα νούμερα της εταιρείας, αξίζει να συγκρίνουμε τους 235 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες με τα υποδεκαπλάσια 20 εκατομμύρια χρηστών του xbox live ή τα 11,5 εκατομμύρια του WoW.
Και από λεφτά τι γίνεται; Η Zynga τζιράρει πάνω από $1 εκατομμύριο τη μέρα, ενώ ξοδεύει περίπου το 20% αυτού για διαφήμιση. [Περισσότερα στατιστικά εδώ]
Και το αστείο είναι πώς τα παιχνίδια της θυμίζουν πολύ κάποια παιχνίδια που προϋπήρχαν από ανταγωνιστές και είχαν μικρότερη επιτυχία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μιλάμε για φρέσκο trend.
Τώρα που κάθε brand γίνεται και μέσο, εσείς τι κάνετε για το social gaming trend;
Το κάτωθι infographic κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες. Σκοπός του να μας αφυπνίσει σχετικά με τις πληροφορίες που μοιραζόμαστε εσκεμμένα ή άθελά μας με τη Google, την Apple, το Facebook.
Εκεί που το Facebook ήταν ο αποδιοπομπαίος τράγος για θέματα privacy, το Google φαίνεται να παίρνει την πρωτιά μετά την είδηση πως συνεργάζεται με την CIA πάνω στην εταιρεία Recorded Future που παρακολουθεί το web σε πραγματικό χρόνο για να προβλέψει το μέλλον (όχι παίζουμε).
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως ο κώδικας ηθικής του Google συνοψιζόταν μέχρι πρόσφατα στο ρητό “don’t be evil“. Πρόσφατα, η ατάκα αυτή έγινε “don’t be evil unless it’s good for the shareholders“. Και αυτό ίσως έχει να κάνει με το ότι η μετοχή της εταιρείας είχε πέσει κατά $150 από την αρχή του έτους και έπρεπε κάτι να κάνει η Διοίκηση.
Υπό αυτό το πρίσμα, ίσως να μην έπρεπε να μας κάνει εντύπωση η είδηση πως το Google συμφώνησε με τη Verizon να δίνουν προτεραιότητα σε κάποιες εφαρμογές στο Internet αντί σε άλλες, σπάζοντας έτσι το Net Neutrality, δηλαδή την ουδετερότητα στην ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα. (Αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη είδηση του 2010 και δυστυχώς επειδή τα αποτελέσματά της είναι μακροχρόνια και πολύπλοκα, η αντίδραση του κοινού ήταν μετριοπαθής.)
Κι αν όλα αυτά ακόμα δε σας κάνουν εντύπωση για τα δεδομένα που μοιραζόμαστε, αναλογιστείτε τα όσα είπε ο Eric Schmidt, CEO της Google:
«Ξέρουμε περίπου ποιός είσαι, περίπου που μένεις, περίπου ποιοί είναι οι φίλοι σου [...] Δε νομίζω ότι η κοινωνία καταλαβαίνει τι συμβαίνει όταν τα πάντα είναι διαθέσιμα, γνωστά και καταγεγγραμμένα [...] Κάθε νέος μια μέρα θα (πρέπει να) μπορεί να αλλάζει αυτόματα το όνομά του όταν ενηλικιωθεί για να αποποιηθεί τις νεανικές του κατεργαριές που έχουν αποθηκευτεί στα social media των φίλων του.»
Είπατε τίποτα;
